Koşarak kaçtığım hep
Kendimmişim meğer
İncinmez sandığım
Her yanımda kocaman keder
Belki durup dururken
Belki hiç beklemezken
Bir sarılsan geçer
Yollarım dikenli, taşlı, ellerimde
Fotoğrafın, yüzünde aynı gülümseme
Sormadım neden sonumuz geldi böyle
Çok yazık
Kollarım yuvan, sarardı gökyüzünde
Yıldızım ağlarsan düşer ellerine
Korkmadım karanlığınla yüzleşmeye
Parladım
Yollarım dikenli, taşlı, ellerimde
Fotoğrafın, yüzünde aynı gülümseme
Sormadım neden sonumuz geldi böyle
Çok yazık
Kollarım yuvan, sarardı gökyüzünde
Yıldızım ağlarsan düşer ellerine
Korkmadım karanlığınla yüzleşmeye
Parladım
Her şey yolundaymış, peki
Bu yalnızlık neden?
Belki gitmek zorundaydın fakat
Bu dünyaya bedel
Belki gelip geçerken
Belki yol üstündeyken
Bir kez uğrasan yeter
Yollarım dikenli, taşlı, ellerimde
Fotoğrafın, yüzünde aynı gülümseme
Sormadım neden sonumuz geldi böyle
Çok yazık
Kollarım yuvan, sarardı gökyüzünde
Yıldızım ağlarsan düşer ellerime
Korkmadım karanlığınla yüzleşmeye
Parladım
Bu da geçecek biliyorum ah
Kara güneşten gün doğacak
Kırılınca kör kapılar
Bu taşlarda güller açacak
Ben beni bende bir bulsam
Ne eksik ne fazla öyle tamam
Kendi kendimle de mutluysam
Bir aşkla bin defa avunamam
Bela mısın dünya her şeyimi alsan da
Ben buradayım bil ki iki elim yakanda
Bela mısın dünya neşemizi çalsan da
Biz buradayız bil ki düşmüyoruz yakandan
Bela mısın dünya
Çok yorgunum dünya
Kırdın bizi dünya
Çok yorgunuz dünya
